غزل شمارهٔ ۶۴۶

توان به صبر نمودن دل شکسته درست

که هیچ نقش نگشته ست نانشسته درست

کسی به الفت ساز نفس چه دل بندد

گره نمی کند این رشته گسسته درست

چو اشک شمع زیانکار محفل رنگیم

شکست ما نشودجز به چشم بسته درست

به چاره دل مأیوس ما که پردازد

مگرگدازکند شیشه شکسته درست

روا مدارکه مستان شکست بردارند

مبر به میکده غیراز سبوی دسته درست

دگر تظلم الفت کجا برد یارب

دل شکسته کزو ناله هم نجسته درست

تلاش عجز به جایی نمی رسد بیدل

مگر چوشمع کنی کار خود نشسته درست