غزل شمارهٔ ۶۸۵

بسکه راز عجز ما بالید پنهان زیر پوست

یک قلم چون آبله گشتیم عریان زیر پوست

گر شکست رنگ ما دیدی ز حال مپرس

نامه مجنون ندارد غیر عنوان زیر پوست

نیست ممکن از لباس وهم بیرون آمدن

زندگانی عالمی را کرد زندان زیر پوست

تا نگردد قاتل ما جز به گلچینی سمر

همچو گل خون بحل کردیم سامان زیر پوست

ناله ها در پرده ساز جنون دزدیده ایم

خفته شیر بیشه ما را نیستان زیر پوست

جیب ما چون غنچه آخر بال صحرا می کشد

بر سر ما سایه افکنده است دامان زیر پوست

خلوت راز است چشمی کز تماشا دوختیم

عین یوسف شد نگاه پیر کنعان زیر پوست

از نقاب غنچه رنگ شور بلبل می چکد

شیشه دارد خون عیش می پرستان زیر پوست

ساز هستی پرده دارد شوخی ای در دست و بس

هر که بینی ناله ای کرده ست پنهان زیر پوست

همچو نارم عقده ای از کار دل تا واشود

سرخ کردم هم به خون سعی دندان زیر پوست

گفتم آفت های امکان زیر گردون است و بس

زندگی نالید و گفت این جمله توفان زیر پوست

بسکه مردم جنس ایثار از نظر پوشیده اند

درهم ماهی ست اینجا همچو همیان زیر پوست

عضو عضوم حسرت دیدار می آرد به بار

نخل بادمم سراپا چشم حیران زیر پوست

هیچکس آتش نزد بر صفحه بی حاصلم

ورنه من هم داشتم بیدل چراغان زیر پوست