غزل شمارهٔ ۷۳۴
بیدل دهلویجهان ز جنس اثرهای این و آن خالی ست
به هرزه وهم مچینید کاین دکان خالی ست
گرفته است حوادث جهات امکان را
ز عافیت چه زمین و چه آسمان خالی ست
به رنگ چنبر دف در طلسم پیکر ما
به هرچه دست زنی منزل فغان خالی ست
ز شکر تیغ تو یارب چه سان برون آید
دهان زخم اسیری که از زبان خالی ست
اگرچه شوق تو لبریز حیرتم دارد
چو چشم آینه آغوش من همان خالی ست
ترشحی به مزاج سحاب فیض نماند
که آستین کریمان چو ناودان خالی ست
به چشم زاهد خودبین چه توتیا و چه خاک
که از حقیقت بینش چو سرمه دان خالی ست
کدام جلوه که نگذشت زین بساط غرور
تو هم بتاز که میدان امتحان خالی ست
فریب منصب گوهر مخور که همچو حباب
هزار کیسه در این بحر بیکران خالی ست
ز چاک دانه خرما شد اینقدر معلوم
که از وفا دل سخت شکرلبان خالی ست
گهر ز یأس کمر بر شکست موج نبست
دلی که پر شود از خود ز دشمنان خالی ست
به جیب توست اگر خلوتی و انجمنی ست
برون ز خویش کجا می روی جهان خالی ست
به هم زبانی آن چشم سرمه سا بیدل
چو میل سرمه زبان من از بیان خالی ست