غزل شمارهٔ ۷۳۶
بیدل دهلویزندگی شوخی کمین رمیست
فرصت گیر و دار صبحدمیست
بسکه تنگ است عرصه امکان
چون نگه هرطرف روی قدمیست
پوست بر تن دربدن ممسک
همچو ماهی جدایی درمیست
عجز خوش استقامتی دارد
بار نه آسمان به دوش خمیست
یاس پیموده ام ز باده مپرس
جام و مینای اشک چشم نمیست
به سر خود که خاک پای توام
خاک پای تو را به خود قسمیست
هم به خود یک نگه تغافل زن
اگر آیینه قابل ستمیست
هرکجا عشق چهره پرداز است
سایه هم صورت سیه قلمیست
بر فلک می توان شد از تسلیم
پایه عزت هلال خمیست
بیدل از دامگاه صحبت خلق
سرکشدن به جیب خویش رمیست