غزل شمارهٔ ۷۴۳

برگ و سازم جز هجوم گریه بیتاب نیست

خانه چشمی که من دارم کم از گرداب نیست

رشته قانون یأسم از نواهایم مپرس

در گسستن عالمی دارم که در مضراب نیست

تا به ذوق گوهر مقصد توان زد چشمکی

در محیط آرزو یک حلقه گرداب نیست

دست و پا از آستین و دامن آن سو می زنیم

مشرب دیوانگان زندانی آداب نیست

در شبستان سیه بختی ز بس گمگشته ایم

سایه ما نیز بار خاطر مهتاب نیست

زاهدا لاف محبت می زنی هشیار باش

زخم شمشیر است این خمیازه محراب نیست

خار خار بوریا و دلق فقر از دل برآر

آتش است ای خواجه اینها مخمل و سنجاب نیست

دیده ها باز است و اسباب تماشا مغتنم

لیک در ملک خرد جز جنس غفلت یاب نیست

ز اختلاط سخت رویان کینه جولان می کند

سنگ و آهن تا به هم ناید شرر بیتاب نیست

حال دل پرسیده ای بی طاقتی آماده باش

شوخی افسانه ما دستگاه خواب نیست

مدعا تحقیق و دل جنس امید آه از شعور

ما چنان آیینه ای داریم کآنجا باب نیست

آنچه می گویند عنقا ای ز خود غافل تویی

گر توانی یافت خود را مطلبی نایاب نیست

شوخی تمثال هستی برنتابد پیکرم

آنقدر خاکم که در آیینه من آب نیست

بیدل آن برق نظرها آنچنان در پرده ماند

غافلان گرم انتظار و محرمان را تاب نیست