غزل شمارهٔ ۷۸۵
بیدل دهلویدر تکلم از ندامت هیچ کس آسوده نیست
جنبش لب یکقلم جزدست برهم سوده نیست
راحت آبادی که مردم جنتش نامیده اند
بی تکلف این سخن غیر از لب نگشوده نیست
گر زبان ز شوخی اظهار وادزدد نفس
صافی آیینه مطلب غبار اندوده نیست
پاس ناموس سخن در بی زبانی روشن اسب
هیچ مضمونی درین صورت نفس فرسوده نیست
قطره ها از ضبط موج آیینه دارگوهرند
تا شود روشن که سعی خامشی بیهوده نیست
گفتگو بیدل دلیل هرزه تازیهای ماست
تا جرس فریاد داردکاروان آسوده نیست