غزل شمارهٔ ۸۱۲

سعی جاه آرزوی خاک شدن در سر دا شت

موج از بهر فسردن طلب گوهر داشت

دل آزاد به پرواز خیالات افسرد

حفف ازآن خانه آیینه که بام و در داشت

از هنر رنگ صفای دل ما پنهان ماند

صفحه آینه ننگ از رقم جوهر داشت

امتیاز آینه پردازی تحصیل غناست

زین چمن گل به سر آن داشت که مشتی زر داشت

نشیه ناز تعین می جام رمقی ست

سر بی گردن فرصت چو حباب افسر داشت

وحدت آن نیست که کثرت گرهش باز کند

نقطه مهر عجبی بر سر این دفتر داشت

رنج دعوی نبری عرصه فرصت تنگ است

شررکاغذ آتش زده این محضر داشت

تا چو شک از مژه جستیم به خاک افتادیم

بال ما را عرق شرم رهایی تر داشت

دل نه امروز گرفته ست سر راه نفس

نشیه در خم به نطر آبله ساغر داشت

آسمان نیست که ما دل ز جهان برداریم

دل زمین ا ست زمین راکه تواند برداشت

تا فنا موج نزد جوهر هستی گم بود

بعد پرواز عیان گشت که رنگم پر داشت

هر طرف می گذرم پیری ام انگشت نماست

قد خم گشته به دوشم علمی دیگر داشت

همچو موج گهرم عمر به غلتانی رفت

فرصت لغزش پا تا به کجا لنگر داشت

گر به تحسین نگشاید لب یاران برجاست

در نیستان قلم معنی ما شکر داشت

بیدل آشفتگی از طورکلام تو نرفت

این جنون سلسله یکسر خط بی مسطر داشت