غزل شمارهٔ ۸۲۶

وهم هستی هیچکس را ازتپیدن وانداشت

مهر بال و پر همان جز بیضه عنقا نداشت

عالمی زین بزم عبرت مفلس و مایوس رفت

کس نشد آگه که چیزی داشت با خود یا نداشت

بیکسی زحمت پرست منت احباب نیست

یاد ایامی که کس یاد از غبار ما نداشت

هرچه پیش آمد همان رو بر قفاکردیم سیر

یک قلم دی داشتیم امروز ما فردا نداشت

دعوی صاحبدلی از هرزه گویان باطل است

تا نفس بی ضبط می زد شیشه گر مینا نداشت

مشق همواری درین مکتب دلیل خامشی ست

تا درشتی داشت سنگ سرمه جز غوغا نداشت

حرص هر سو ره برد بر سیم و زر دارد نظر

زاهد از فردوس هم مطلوب جز دنیا نداشت

قانعان سیراب تسکین از زلال دیگرند

آب شیربنی که گوهر دارد از در با نداشت

تا ز تمکین نگذرند آداب دانان وفا

شمع محفل در سرآتش داشت زیر پا نداشت

تا بیابان مرگ نومیدی نباید زیستن

هر کجا رفتیم ما را بیکسی تنها نداشت

دوری ام زان آستان دیوانه کرد اما چه سود

آنقدر خاکی که افشانم به سر صحرا نداشت

چون نفس بیدل نفسها در تردد سوختم

گوشه دل جای راحت بود اما جا نداشت