غزل شمارهٔ ۸۳۷
بیدل دهلویدر طلبت شب چه جنون ها گذشت
کز سر شمع آبله پا گذشت
جهل خرد پخت و به معموره ریخت
عقل جنون کرد و ز صحرا گذشت
نقش نگین داشت کمال هوس
اسم بجا ماند و مسما گذشت
خلق خیالات بر افلاک برد
از سر این بام هواها گذشت
پی سپر عجز چه نازد به جاه
آبله از خاک چه بالا گذشت
جوش نفس بود می اعتبار
قل قلکی کرد و ز مینا گذشت
چون شرر کاغذ آتش زده
فرصت ما از نظر ما گذشت
سعی تک وپو همه را محو کرد
رنگ روانی ز ثریا گذشت
چون شب و روز است تلاش همه
درنگذشت آن که ز اینجا گذشت
خط جبین فهم به فردا گماشت
خامه بر این صفحه چلیپا گذشت
خامشی ام زنده جاوید کرد
کم نفسی ها ز مسیحا گذشت
ضبط نفس طرفه پلی داشته ست
قطره به این جهد ز دریا گذشت
قافله سالار توهم مباش
هرکس از این بادیه تنها گذشت
فرصت دیدار وفایی نداشت
آمده بود آینه اما گذشت
با دم شمشیر قضا چاره چیست
دم مزن آبی که ز سرها گذشت
بیدل از این مایه که جز باد نیست
عمر در اندیشه سودا گذشت