غزل شمارهٔ ۸۳۹

چنین که عمر تأملگر شتاب گذشت

هوای آبله ای از سر حباب گذشت

به چشم بند جهان این چه سحرپردازی ست

که بی حجابی آن جلوه از نقاب گذشت

به هر طرف نگرم دود دل پرافشان است

کدام سوخته زین وادی خراب گذشت

جنون پرستی اغراض ننگ طبع مباد

حیا نماند چو انصاف از حساب گذشت

کسی به چاره تسکین ما چه پردازد

که تا به داغ رسیدیم ماهتاب گذشت

ز مصرع نفس واپسین عیان گردید

که ما ز هرچه گذشتیم انتخاب گذشت

سیاه کار فضولی مخواه موی سفید

کفن چو پرده د رد باید از خضاب گذشت

صفا کدورت زنگار چشم نزداید

ز سایه کس نتواند در آفتاب گذشت

ز خود تهی شو و از ورطه خیال برآی

به آن کنار همین کشتی از سراب گذشت

به عیش غفلت عمری که نیست کس نرسد

فغان که فرصت تعبیر هم به خواب گذشت

ز سوز سینه ام آگه که کرد محفل را

که اشک دود شد و از سر کباب گذشت

ندانم از چه غرض بال فرصت افشاندم

شرربیانی ام از حاصل جواب گذشت

به وادیی که نفس بود رهبر بیدل

همین تأمل رفتن گران رکاب گذشت