غزل شمارهٔ ۸۵۲

ز آتش رخسار که ساغر گرفت

خانه آیینه چو من درگرفت

کو پر و بالی که به آن کو رسد

نامه گرفتم که کبوتر گرفت

عشق وفا می طلبد چاره چیست

بار دل از دل نتوان برگرفت

نی چقدر رغبت طفلانه داشت

بال و پر ناله به شکر گرفت

ناله نخیزد ز نی بورپا

طاقت ما پهلوی لاغر گرفت

بحربه توفان رضا می تپید

کشتی ما هم کم لنگر گرفت

چاره به خورشید قیامت کشید

دامن ما خشک شدن تر گرفت

ما همه زین باغ برون رفته ایم

رنگ که پرواز ته پر گرفت

بیدل از اعجاز ضعیفی مپرس

لغزش من خامه به مسطر گرفت