غزل شمارهٔ ۸۷۹

زهی چمن ساز صبح فطرت تبسم لعل مهرجویت

ز بوی گل تا نوای بلبل فدای تمهید گفتگویت

سحر نسیمی درآمد از در پیام گلزار وصل در بر

چو رنگ رفتم ز خویش دیگر چه رنگ باشد نثار بویت

هوایی مشق انتظارم ز خاک گشتن چه باک دارم

هنوز دارد خط غبارم شکسته ی کلک آرزویت

به جستجو هر طرف شتابم همان جنون دارد اضطرابم

به زیر پایت مگر بیابم دلی که گم کرده ام به کویت

ز گلشنت ریشه ای نخندد که چرخش افسردگی پسندد

چو ماه نو نقش جام بندد لبی که تر شد به آب جویت

به عشق نالد دل هوس هم ببالد از شعله خار و خس هم

رساست سررشته نفس هم به قدر افسون جستجویت

به این ضعیفی که بار دردم شکسته در طبع رنگ زردم

به گرد نقاش شوق گردم که می کشد حسرتم به سویت

ز سجده خجلت آور من چه ناز خرمن کند سر من

که خواهد از جبهه تر من چو گل عرق کرد خاک کویت

اگر بهارم تو آبیاری وگر خزانم تو شعله کاری

ز حیرت من خبر نداری بیارم آیینه روبرویت

کجاست مضمون اعتباری که بیدل انشا کند نثاری

بضاعتم پیکر نزاری بیفکنم پیش تار مویت