غزل شمارهٔ ۸۸۶

تا ز پیدایی به گوشم خواند افسون احتیاج

روز اول چون دلم خواباند در خون احتیاج

نغمه قانون این محفل صلای جودکیست

عالمی را از عدم آورد بیرون احتیاج

حسن و عشقی نیست جز اقبال و ادبار ظهور

لیلی این بزم استغناست مجنون احتیاج

تا نشد خاکستر از آتش سیاهی گم نشد

تیره بختیها مرا هم کرد صابون احتیاج

صید نیرنگ توهم را چه هستی کوعدم

پیش ازین خونم غنا می خورد اکنون احتیاج

درخور جا هست ابرام فضولیهای طبع

سیم و زر چون بیش شد می گردد افزون ا حتیاج

با لییمان گر چنین حرص گدا طبعت خوش است

بایدت زیر زمین بردن به قارون احتیاج

گر لب از اظهار بندی اشک مژگان می درد

تا کجا باید نهفت این ناله مضمون احتیاج

صبح این ویرانه با آن بی تعلق زیستن

می برد از یک نفس هستی به گردون احتیاج

عرض مطلب نرمی گفتار انشا می کند

حرف ناموزون ما راکرد موزون احتیاج

همچو اهل قبر بیدل بی نفس باشی خوش است

تا نبندد رشته ات بر سازگردون احتیاج