غزل شمارهٔ ۸۸۸

عمری ست سرشکی نزد از دیده تر موج

این بحر نهان کرد در آغوش گهر موج

تحریک نفس آفت دل های خموش است

بر کشتی ما اره بود جنبش هر موج

دانا ثمر حادثه را سهل نگیرد

در دیده دریاست همان تار نظر موج

سرمایه لاف من و ما گرد شکستی ست

جز عجز ندارد پر پرواز دگر موج

پیداست که در وصل هم آسودگیی نیست

بیهوده به دریا نزند دست به سر موج

بر باد فناگیر چه آفاق و چه اشیا

گر محرم دریا شده باشی منگر موج

آگاه قدم میل حدوثش چه خیال است

گر محرم دریا شده باشی منگر موج

ما را تپش دل نرسانید به جایی

پیداست که یک قطره زند تا چقدر موج

تا بر سر خاکستر هستی ننشینم

چون شمع نی ام ایمن از این اشک شرر موج

مشکل که نفس با دل مایوس نلرزد

دارد ز حباب آینه در پیش نظر موج

بیدل دم اظهار حیاپیشه خموشی ست

از خشک لبی چاره ندارد به گهر موج