غزل شمارهٔ ۹۱۵

تا عرق گلبرگ حسنت یک دوشبنم آب داد

خانه خورشید رخت ناز بر سیلاب داد

کس به ضبط دل چه پردازد که عرض جلوه ات

حیرت آیینه را هم جوهر سیماب داد

در محبت غافل از آداب نتوان زبستن

حسن گوش حلقه های زلف را هم تاب داد

نرگس مست بتان را وانکرد از خواب ناز

آنکه عاشق را چو شبنم دیده بیخواب داد

هرزه جولان بود سعی جستجوهای امید

یاس گل کرد و سراغ مطلب نایاب داد

می تپد خلقی به خون از یاد استغنای ناز

بیش ازین نتوان دم تیغ تغافل آب داد

خواب امنی در جهان بی تمیزی داشتم

چشم واکردن سرم در عالم اسباب داد

داشت غافل سرکشیهای شباب از طاعتم

قامت خم گشته یاد ازگوشه محراب داد

اضطراب شعله عرض مسند خاکستر است

هرکه رفت ازخویش عبرت بر من بیتاب داد

استقامت در مزاج عافیت خون کرده ام

رشته امید من نگسسته نتوان تاب داد

بی طراوت بود بیدل کوچه باغ انتظار

گریه نومیدی آخر چشم ما را آب داد