غزل شمارهٔ ۹۲۰

داد عشق از بی نیازی درس طفلانم به یاد

سرخط معنی ست پیش چشم و می خوانم به یاد

شرم بی دردی مگر بر جبهه ام چیند عرق

تا بماند ننگ خشکی های مژگانم به یاد

می فشارد تنگی این خانه مجنون مرا

گر نباشد وسعت آباد بیابانم به یاد

در فراموشی مگر جمعیتی پیدا کنم

ورنه چون موی سر مجنون پریشانم به یاد

زان ستم هایی که از بیداد هجران دیده ام

می درم پیش تو گر آید گریبانم به یاد

دل کباب پرتو حسن عرقناک که بود

کز هجوم اشک می آید چراغانم به یاد

از تغافل خانه ناز تو بیرون نیستم

شیشه ای بودم که دارد طاق نسیانم به یاد

زان قدر هوشی که می کردم به وهم خویش جمع

چون به یادت می رسم چیزی نمی مانم به یاد

از عدم آن سوتر م برده است فکر نیستی

نیستم زآن ها که هستی آرد آسانم به یاد

با خیال رفتگان هم قانعم از بی کسی

کاش گردون واگذارد یاد دورانم به یاد

بعد ازین غیر از فراموشی که می بیند مرا

مفت آگاهی اگر روزی دو مهمانم به یاد

بیدل آن دور می و پیمانه ام دیگر کجاست

یک دو دم بگذار تا رنگی بگردانم به یاد