غزل شمارهٔ ۹۲۱

شب که توفان جوشی چشم ترم آمد به یاد

فکر دل کردم بلای دیگرم آمد به یاد

با کدامین آبرو خاک درش خواهی شدن

داغ شو ای جبهه دامان ترم آمد به یاد

نقش پایی کرد گل بیتابی ا م در خون نشاند

پهلویی بر خاک دیدم بسترم آمد به یاد

ذره را دیدم پرافشان هوای نیستی

نقطه ای از انتخاب دفترم آمد به یاد

سجده منظور کی ام نقش جبینم جوش زد

خاک جولان که خواهم شد سرم آمد به یاد

در گریبان غوطه خوردم رستم از آشوب دهر

کشتی ام می برد توفان لنگرم آمد به یاد

بی تو عمری در عدم هم ننگ هستی داشتم

سوختم بر خویش تا خاکسترم آمد به یاد

تا سحر بی پرده گردد شبنم از خود رفته است

الوداع ای همنشینان دلبرم آمد به یاد

جرأتم از خجلت بی دستگاهی داغ کرد

ناله شد پرواز تا عجز پرم آمد به یاد

حسرت توفان بهار عالم مخموری ام

هرقدر گردید رنگم ساغرم آمد به یاد

ای فراموشی کجایی تا به فریادم رسی

باز احوال دل غم پرورم آمد به یاد

بیدل اظهار کمالم محو نقصان بوده است

تا شکست آیینه عرض جوهرم آمد به یاد