غزل شمارهٔ ۹۳۱

تو کار خویش کن اینجا تویی در من نمی گنجد

گریبان عالمی دارد که در دامن نمی گنجد

گرفتم نوبهاری پیش خود نشو و نما سرکن

بساط آرایی ناز تو در گلخن نمی گنجد

چو بوی گل وداع کسوت هستی ست اظهارت

سر مویی اگر بالی به پیراهن نمی گنجد

به یکتایی ست ربطی تار و پود بی نیازی را

که در آغوش چاک اینجا سر سوزن نمی گنجد

بساط ماجرای سایه و خورشید طی کردم

در آن خلوت که او باشد خیال من نمی گنجد

غرور هستی و فکر حضور حق خیال است این

سری در جیب آگاهی به این گردن نمی گنجد

برون تاز است عشق از دامگاه وهم جسمانی

تو چاهی درخور خود کنده ای بیژن نمی گنجد

ز پرواز غبار رنگ و بو آواز می آید

که بال افشانی عنقا در این گلشن نمی گنجد

تو در آغوش بی پروای دل گنجیده ای ورنه

در این دقت سرا امید گنجیدن نمی گنجد

ببند از خویش چشم و جلوه مطلق تماشا کن

که حسنی داری و در پرده دیدن نمی گنجد

درشتی های طبع از عشق گردد قابل نرمی

به غیر از سعی آتش آب در آهن نمی گنجد

دل آگاه از هستی نبیند جز عدم بیدل

به غیر از عکس در آیینه روشن نمی گنجد