غزل شمارهٔ ۹۹۱

جهان جنون بهار غفلت ز نرگس سرمه ساش دارد

ز هر بن مو به خواب نازیم مخمل ما قماش دارد

اگر دهم بوی شکوه بیرون ز رنگ تقریر می چکد خون

مپرس ازیأس حال مجنون دماغ گفتن خراش دارد

چو شد قبول اثر فراهم زخاک گل می کند حنا هم

فلک دو روزی غبار ما هم به زبرپای تو کاش دارد

گشاد بند نقاب امکان به سعی بینش مگیر آسان

که رنگ هر گل درین گلستان تحیر دور باش دارد

به گرد صد دشت و در شتابی که قدر عجز رسا بیابی

سراز نفس سوختن نتابی به خود رسیدن تلاش دارد

حذر ز تزویر زهدکیشان مخور فریب صفای ایشان

وضوی مکروه خام ریشان هزارشان و تراش دارد

نشسته ام ازلباس بیرون دگر چه لفظ وکدام مضمون

به خامشی نیز ساز مجنون هزار آهنگ فاش دارد

سخن به نرمی ادا نمودن ز وضع شوخی حیا نمودن

عرق نیاز خطا نمودن گلاب بزم معاش دارد

خطاست بیدل زتنگدستی به فکرروزی الم پرستی

چو کاسه هر کس به خوان هستی دهن گشوده است آش دارد