غزل شمارهٔ ۱۰۶۲
بیدل دهلویاحتیاجم خجلت از احباب برد
سوخت دل تا رخت درمهتاب برد
عمر رفت و آهی از دل گل نکرد
ساز من آب رخ مضراب برد
آه عیش گوشه فقرم نماند
سایه دیوار رفت و خواب برد
آینه آخر به صیقل گشت گم
بسکه رفتم خانه را سیلاب برد
داشتم تحریر خجلت نامه ای
تا کنم تکلیف قاصد آب برد
بی غرض خلقی ازین حرمان سرا
رفت و داغ مطلب نایاب برد
غنچه ها شرم از شکفتن باختند
خنده آخر زین چمن آداب برد
قامت خم عجز می خواهد ز ما
سجده باید پیش این محراب برد
محرم سیر گریبان کس مباد
زورق ما را که در گرداب برد
برکه نالم بیدل از بیداد چرخ
خواب من آواز این دولاب برد