غزل شمارهٔ ۱۱۱۶

به محفلی که فضولی قدح به دست نگیرد

خمار اگر عسس آید برون که مست نگیرد

بساز با دل خرسندی از جهان تعین

که چون کلاهش اگر بشکنی شکست نگیرد

به رنگی آینه پردازده که تا به قیامت

جریده ات چو عدم نقش هرچه هست نگیرد

گشاد دست و دل است انجمن طرازی مشرب

کس این قدح به کف آستین پرست نگیرد

دگر امید چه دارد به صیدگاه تخیل

کسی که ماهی بحر گمان به شست نگیرد

کجاست جز سر تسلیم ما به راه محبت

فتاده ای که کسش جز غبار دست نگیرد

به صیدگاه طلب مگسل از رسایی همت

که غیر عقده دل رشته چو ن گسست نگیرد

ندید قطره ز قعر محیط غیر فسردن

چه ممکن است که دل در جهان پست نگیرد

سیه مکن ورق امتحان آینه بیدل

که مشق خامه سعی نفس نشست نگیرد