غزل شمارهٔ ۱۱۵۴

همت از گردنکشی مشکل به استغنا رسد

برخم تسلیم زن تا سر به پشت پا رسد

تا ز مستی تردماغی انفعال آماده باش

آخر از صهبا خمی برگردن مینا رسد

فطرت آفتهاکشد تا نقش بربندد درست

اولین جام شکست از شیشه بر خارا رسد

غافل ازکیفیت پیغام یکتایی مباش

قاصد او می رسد هرجا دماغ ما رسد

عالمی را بی بضاعت کرد سودای شعور

نقدی از خود کم کند هرکس به جنسی وارسد

راحت آبادی که وحشت بانی آثار اوست

گرکسی تا پای دیوارش رسد صحرا رسد

نور شمع عزتم اما در این ظلمت سرا

عالمی پهلو تهی سازدکه بر من جا رسد

همچو بوی غنچه از ضعفی که دارم در کمین

امشبم گر جان رسد بر لب نفس فردا رسد

پیکرم چون شمع از ننگ زمینگیری گداخت

سر به ره می افکنم تا پا به خواب پا رسد

همنشینان زین چمن رفتند من هم بعد از این

بشکنم رنگی که فریادم به آن گلها رسد

غنچه شو بوی گل طرز کلامم نازک است

بی تأمل نیست ممکن کس به این انشا رسد

خودسری بیدل چه مقدار آبیار وهمهاست

سرو زین اندام می خواهد به آن بالا رسد