غزل شمارهٔ ۱۳۴۰
بیدل دهلویامروز ناقصان به کمالی رسید ه اند
کز خودسری به حرف سلف خط کشیده اند
انکار کاملان همه را نقل مجلس است
ناکس گمان برد که به معنی رسیده اند
این امت مسیلمه ز افسون یک دو لفظ
در عرصه شکست نبوت دویده اند
از صنعت محاوره لولیان فارس
هندوستانیان تمغل خزیده اند
سحر است روستایی و انگار شهریان
جولاه چند رشته به گردون تنیده اند
از حرفشان تری نتراود چه ممکن است
دون فطرتان سفال نو آب دیده اند
بی حاصلی ز صحبتشان خاک می خورد
چون بید اگر به هم ز تواضع خمیده اند
هرجا رسیده اند به ترکیب اتفاق
چون زخم های کهنه نداوت چکیده اند
هرگاه وارسی به عروج دماغشان
در زیر پا چو آبله بر خویش چیده اند
پیران این گروه به حکم وداع شرم
بی شبنم عرق همه صبح دمیده اند
پاس ادب مجو ز جوانان که یک قلم
از تحت و فوق چشم و دیرها دریده اند
گویا عفف تراش و خموشان تپش تلاش
خرد و بزرگ یک سگ عقرب گزیده اند
انصاف آب می خورد از چشمه سار فهم
خرکره ها کرند و سخن کم شنیده اند
در خبث معنیی که تنزه دلیل اوست
لب باز کرده اند به حدی که ریده اند
بیدل در این مکان ز ادب دم زدن خطاست
شرمی که لولیان همه تنبک خریده اند