غزل شمارهٔ ۱۳۶۰

گذشتگان که ز تشویش ما و من رستند

مقیم عالم نازند هر کجا هستند

چو اشک شمع شرر مشربان آزادی

ز چشم خویش چکیدند اگرگهر بستند

همین نه ناله ما خون شد از نزاکت یأس

کدام رشته کزین پیچ و تاب نگسستند

عنان کشان هوس صنعت نظر دارند

خدنگ صید جهانند تا ز خود جستند

به عاشقان همه گر منصب گهر بخشی

همان به عرض چکیدن چو اشک تردستند

نکرده اند زیان محرمان سودایت

اگر ز خویش گسستند باکه پیوستند

چه جلوه ای که چو شبنم هواییان گلت

شدند آب و غبار نگاه نشکستند

ز ساز عافیت خاک می رسد آواز

که ساکنان ادبگاه نیستی هستند

کدام موج ندامت خروش طاقت نیست

شکستگان همه آواز سودن دستند

در این زمانه سخن محو یأس شد بیدل

دمید عقده دل معنیی که می بستند