غزل شمارهٔ ۱۴۶۰

حسرت دل کرد بر ما پنجه قاتل بلند

می شود دست کرم با ناله سایل بلند

ما نه تنها نیستی را دادرس فهمیده ایم

بحر هم از موج دارد دست بر ساحل بلند

چین ابروی تو هرجا بحث جوهر می کند

تیغ از جوهر رگ گردن کند مشکل بلند

سایه تمکین نازت هر کجا افتاده است

سبزه چون مژگان شود از خاک آن منزل بلند

نه فلک در جلوه آمد از تپیدنهای دل

تاکجا رفته ست یارب گرد این بسمل بلند

کاروان یاس امکان را غبار حسرتم

هرکه رفت از خویشتن کرد آتشم در دل بلند

حرز امنی نیست جز محرومی از نشو و نما

خوشه سان گردن مکش زین کشت بیحاصل بلند

حیرت آهنگیم دل از شکوه ما جمع دار

دود نتواند شدن از شمع این محفل بلند

با غرور نازاو مشکل برآید عجز ما

گرد مجنون نارسا و دامن محمل بلند

سد راه توست بیدل گر کنی تعمیر جسم

می شود دیوار چون شد قدری آب وگل بلند