غزل شمارهٔ ۱۵۲۹
بیدل دهلویآه نومیدم کجا تأثیر من پیدا شود
خاک گردم تا نشان تیر من پیدا شود
صدگلو بندد جنون چون حلقه در پهلوی هم
تا صدای بسمل از زنجیر من پیدا شود
رنگها گم کرده ام در خامه نقاش عجز
خارپایی گر کشی تصویر من پیدا شود
چون حیا شوخی ندارد جوهر ایجاد من
بر عرق زن تا گل تعمیر من پیدا شود
نیست جز قطع تعلق حسرت عریانی ام
جوهری می خواهم از شمشیر من پیدا شود
در کتاب اعتبارم یکقلم حرف مگوست
گر نفس دزدد کسی تقریر من پیدا شود
می گذارد بر دماغ یک جهان معنی قدم
لغزشی کز خامه تحریر من پیدا شود
صفحه کاغذ ندارد تاب جولان شرار
آه از آن دشتی کزو نخجیر من پیدا شود
بوته دیگر نمی خواهدگداز وهم و ظن
می به ساغر ریز تا اکسیر من پیدا شود
در خیال او بهار افسانه ای سر کرده ام
با ش تا خواب گل از تعبیر من پیدا شود
عمرها شد بیدل احرام صبوحی بسته ام
کو خط پیمانه تا شبگیر من پیدا شود