غزل شمارهٔ ۱۵۸۰

بیخودی امشب پر و بال فغانی می شود

گر ندارد مدعا باری بیانی می شود

هیچ وضعی درطریق جستجو بیکار نیست

پای خواب آلود هم سنگ نشانی می شود

نشیه تسلیم حاصل کن که مشتی خاک را

باد هم گر می برد تخت روانی می شود

موج این دریا به سعی ناخدا محتاج نیست

کشتی ما را شکستن بادبانی می شود

چون لطافت تهمت آلود کدورت شد بلاست

سایه بال پری کوه گرانی می شود

رخ مپوش از من که چشم حسرت آهنگ مرا

هر سر مژگان پر و بال فغانی می شود

عاجزم چندانکه در عرض ضعیفی های من

ناله گر باشد نگاه ناتوانی می شود

گر چنین باشد فشار حسرت بال هما

مغزها آخر ز خشکی استخوانی می شود

بس که گرمی های صحبت پرفشان وحشت است

آتش این کاروان هم کاروانی می شود

راحت جاوید در ضبط عنان آرزوست

بال و پر گر جمع گردد آشیانی می شود

سیر حق بیدل به قدر ترک اسباب است و بس

سوی او از هرچه برگردی عنانی می شود