غزل شمارهٔ ۱۵۹۸

پیری آمد گشت چشم از گریه ام کم کم سپید

صبح عجز آماده دندان کرد از شبنم سپید

این دم از تعمیر جسمم شرم باید داشتن

کم کنند آن کهنه بنیادی که گردد خم سپید

چاره بخت سیه در عالم تدبیر نیست

داغ های لاله مشکل گر کند مرهم سپید

آه ازین پیشم نیامد موی پیری در نظر

چون علم کردم نگون دیدم که شد پرچم سپید

تا ابد بر ما شکست دل جوانی می کند

موی چینی در هزار ادوار گردد کم سپید

هرچه می بینی درین صحرا سیاهی کرده است

دور و نزدیکی نمی گردد به چشم هم سپید

ننگ دارد مرگ از وضع رسوم زندگی

مرده را کردند زین رو جامه ماتم سپید

از تلاش رزق خود را در وبال افکند خلق

کرد گندم جاده های لغزش آدم سپید

هر که را دیدیم اینجا یوسفی گم کرده بود

شش جهت یک چشم یعقوب است در عالم سپید

پیش خورشید قیامت سایه معدوم است و بس

عشق خواهد کرد آخر نامه ما هم سپید

ترک مطلب داشت بیدل حاصل مطلوب حرص

جز به پشت دست چون ناخن نشد در هم سپید