غزل شمارهٔ ۱۶۱۴

تا حنا ازکفت به کام رسید

شفق رنگ گل به شام رسید

مژده ای دل بهار می آید

قاصد بوی گل پیام رسید

تا عدم شد نفس شمار خیال

ذره ما به انقسام رسید

هرچه دارد زمانه عاریت است

حق خود خواستیم و وام رسید

گل این باغ سرخوش وهم است

باده ها از هوا به جام رسید

اوج اقبال نردبانها داشت

سعی لنگید تا به بام رسید

به مقامی که راه جهد گم است

لغزش پا به نیم گام رسید

عزم طاووس ما بهشتی بود

پرکشیدن به فهم دام رسید

یأس طبل نشاط دل بوده است

از شکست این نگین به نام رسید

نوبر باغ اعتبار مباش

هرچه اینجا رسید خام رسید

خواجه گر بهره نشاط گزفت

خواب مخمل به احتلام رسید

عزت و آبروی این محفل

همه از خدمت کرام رسید

آه مقصود دل نفهمیدم

بر من این نسخه ناتمام رسید

بیدل از خویش بایدت رفتن

ورنه نتوان به آن خرام رسید