غزل شمارهٔ ۱۶۲۱

پهلو به چرخ می زند امروز جاه عید

کج کرده است باز مه نو کلاه عید

دارد ز ماه نو همه تن یک خط جبین

یارب بر آستان که افتاد راه عید

گویا به وصف قبله معنی نواز ماست

این مصرع بلند فلک دستگاه عید

آن قبله ای که جانب محراب ابروبش

خم دارد از هلال غرور نگاه عید

صبح وفا سرشته لب مهرپرورش

دارد تبسمی که نیاید ز ماه عید

هرچند از هلال رقم کرد روزگار

در چشم اعتبار خطی از گواه عید

پیش درش ز خجلت تسلیم بیدل است

تا آسمان نشان لب عذرخواه عید