غزل شمارهٔ ۱۶۲۷
بیدل دهلویهمتی گر هست پایی بر سر دنیا زنید
همچو گردون خیمه ای در عالم بالا زنید
خانه پردازی نمی باید پی آرام جسم
این غبار رفته را در دامن صحرا زنید
نیست ساز عافیت در محفل گفت و شنود
گوش اگر باز است باری قفل بر لبها زنید
می توان فرهاد شد گر بیستون نتوان شدن
تیغ اگر بر سر نباشد تیشه ای بر پا زنید
شهرت موهوم ننگ بی نشانی تا به کی
آتش گمنامیی در شهپر عنقا زنید
نقد راحت برده اند از کیسه گاه زندگی
بعد از این چون شعله در خاکستر خود وازنید
خاک صحرای فنا خمخانه جوش بقاست
یک قلم ساحل شوید و ساغر دریا زنید
کشته تیغ نگاه لاله رویانیم ما
شمع داغی بر سر لوح مزار ما زنید
بزم ما را غیر قلقل مطربی در کار نیست
ساقیان دستی به ساز گردن مینا زنید
بیقراری همچو اشک از دیده ها افتادنست
حلقه ای چون داغ باید بر در دلها زنید
حسرت می گر نباشد نیست تشویش خمار
بشکنید امروز جام و سنگ بر فردا زنید
مصرع آهی که گردد از شکست دل بلند
گر فتد موزون به گوش بیدل شیدا زنید