غزل شمارهٔ ۱۶۶۰

نه جام باده شناسم نه کاسه طنبور

جز آنقدرکه جهان یکسر است و چندین شرر

ندانم آنهمه کوشش برای چیست که چرخ

ز انجم آبله دار است چون کف مزدور

هجوم آبله اشک پر به سامان است

درین حدیقه همین خوشه می دهد انگور

به خرده بینی غماز عشق می نازیم

که تا به دست سلیمان رسانده ام پی مور

چو غنچه گلشن پوشیده حالتی دارم

به بیضه شوخی عنقاست در پر عصفور

ز اهل قال توان بوی درد دل بردن

به جای نغمه اگر خون کشد رگ طنبور

جهان طربگه دیدار و ما جنون نظران

پی غبار خیالی رسانده ایم به طور

کشیده اند در این معرض پشیمانی

عسل تلافی نیش از طبیعت زنبور

ز موج درخور جهدش شکست می بالد

به عجز پیش نرفته ست اعتبار غرور

توان معاینه کرد از فتیله سازی موج

که بحر راست چه مقدار در جگر ناسور

چو شمع موم به جز سوختن چه اندوزد

کسی که ماند ز شهد حقیقتی مهجور

ز یار دورم و صبری ندارم ای ناصح

دل شکسته همین ناله می کند مغرور

ز سردمهری ایام دم مزن بیدل

مبادچون سحرت از نفس دمد کافور