غزل شمارهٔ ۱۶۶۶
بیدل دهلویچیست هستی به آن همه آزار
گل چشمی و ناز صد مژه خار
عیش مزد خیال نومیدی ست
حسرتی خون کن و بهار انگار
نیست امروز قابل ترجیح
حلقه صحبتی به حلقه مار
در ترش رویی انفعالی هست
سرکه ناچار عطر آرد بار
دم پیری ز خود مشو غافل
صبح را نیست در نفس تکرار
شاید آیینه ای به بار آید
تخم اشکی به یاد جلوه بکار
حیرتت قدردان این چمن است
رنگ ما نشکنی مژه مفشار
چون قلم عندلیب معنی را
بال پرواز نیست جز منقار
سرکشی سنگ راه آزادی ست
کوه صحراست گر شود هموار
نوسواد کتاب امیدم
غافلم زآنچه می کنم تکرار
خلوت بی تکلفی دارم
که اگر وارسم ندارم بار
بیدل این باغ حیرت آبادست
هر گل آنجاست پشت بر دیوار