غزل شمارهٔ ۱۶۹۲

قد خمیده ندارد به غیر ناله حضور

که نیست خانه زنجیر بی صدا معمور

وجود عاریت آیینه دار تسلیم است

مخواه غیر خمیدن ز پیکر مزدور

محیط فال حبابی نزد ز هستی من

نماید آینه ام را مگر سراب از دور

به یاد جلوه قناعت کن و فضول مباش

که سخت آینه سوز است حسن خلوت طور

نقاب معنی مطلوب از طلب واکرد

قدح دماندن خمیازه بر لب مخمور

شه سریر یقین شد کسی که چون حلاج

فراشت از علم دار رایت منصور

در این جنون کده حیرت طراز عبرت هاست

کمال باقی یاران به دستگاه قصور

گزیر نیست به زیر فلک ز شادی و غم

به نوش و نیش مهیاست خانه زنبور

سفال خویش غنیمت شمر که مدت هاست

شکست چینی مو ریخت از سر فغفور

در آب ملک قناعت که می خرند آنجا

غبار شوکت جم سرمه وار دیده مور

به چشم عبرت اگر بنگری نخواهی دید

ز جامه جز کفن از خانه ها به غیر قبور

اگر نه کوری و غفلت فشرده مژگانت

گشاد چشم مدان جز تبسم لب گور

گواه غفلت آفاق کسب آگاهی است

همان خوش است که باشد به خواب دیده کور

زبان ز حرف خطا محو کام به بیدل

به هرزه چند کشی دست از آستین شعور