غزل شمارهٔ ۱۶۹۵

به صفحه ای که حدیث جنون کنم تحریر

ز سطر ناله تراود چو شیون از زنجیر

چه ممکن است در این انجمن نهان ماند

سیاه بختی عاشق چو مو به کاسه شیر

خرابه دل محزون بینوایان را

به جز غبار تمنا که می کند تعمیر

بهار هستی اگر این بود خوشا رنگی

که صرف کرد سپهرش به پرده تصویر

ز دست اهل عدم هرچه آید اعجاز است

به خدمتم نپذیرند اگرکنم تقصیر

شرارکاغذم از آه من حذر مکنید

که هم به خود زنم آتش اگرکنم تاثیر

گرفتم اینکه در این دشت بی نشان مقصد

به منزلی نرسیدی سراغ آبله گیر

سواد نسخه ما سخت مبهم افتاده ست

خیال حیرت آیینه می کند تحریر

نگشت سعی امل سد راه وحشت عمر

به پای شعله نشد موج خار و خس زنجیر

زمین طینت ما نیست کینه خیز نفاق

به آب آتش یاقوت کرده اند خمیر

به خود ستم مکن ای ظالم حسد بنیاد

که هست یکسر پیکان همیشه در دل تیر

حذر ز زمزمه عندلیب ما بیدل

که اخگرست به منقار ما چوآتشگیر