غزل شمارهٔ ۱۷۳۳
بیدل دهلویبه دل ز مقصد موهوم خار خار مریز
در امید مزن خون انتظار مریز
مبند دل به هوای جهان بیحاصاا
ز جهل تخم تعلق به شوره زار مریز
به یک دو اشک غم ماتم که خواهی داشت
گل چراغ فضولی به هر مزار مریز
حدیث عشق سزاوار گوش زاهد نیست
زلال آب گهر در دهان مار مریز
به عرض بیخردان جوهرکلام مبر
به سنگ و خشت دم تیغ آبدار مریز
به تردماغی کروفر از حیا مگذر
ز اوج ناز به پستی چو آبشار مریز
ز آفتاب قیامت اگر خبر داری
به فرق بیکلهان سایه کن غبار مریز
خجالت است شکفتن به عالم اوهام
در آن چمن که نه ای رنگ این بهار مریز
خراب گردش آن چشم نشیه پرور باش
به ساغر دگر آب رخ خمار مریز
اگرچه جرأت اهل نیاز بی ادبی است
زشرم آب شو و جز به پای یار مریز
به هرچه نازکنی انفعال همت توست
غبار ناشده در چشم انتظار مریز
به هر بنا که رسد دست طاقتت بیدل
به غیر ریختن رنگ اختیار مریز