غزل شمارهٔ ۱۷۶۷

من وآن فتنه بالایی که عالم زیر دست استش

اگر چرخ است خاک استش وگر طوباست پست استش

به اوضاع جنون زان زلف بی پروا نی ام غافل

که در تسخیر دل هر مو دو عالم بند وبست استش

چو آتش دامن او هرکه گیرد رنگ اوگیرد

به این افسون اثرها در خیال خود پرست استش

خدنگ او ز دل نگذشت با آن برق جولانی

چه صنعت در زه ایمای حکم اندازد شست استش

نه تنها باده از بوس لب او جام می گیرد

حنا هم زان کف پای نگارین گل به دست استش

شکفتن با مزاج کلفت انجامم نمی سازد

چو آن چینی کز ابروی تغافل رنگ بست استش

به کانون خیال آن شعله موهومی انجامم

که در خاکستر امید دم صبح الست استش

بنای رنگ اگر نقشش به طاق آسمان بندی

شکست استش شکست استش شکست استش شکست استش

به رنگ شعله ای کاسودنش خاکستر انگیزد

ز خود بر خاستنهای غبارم در نشست استش

پر طاووس یعنی گرد ناز اندوده ای دارم

که در هر ذره رنگ چشمکی زان چشم مست استش

روم از خویش تا بالد شکوه جلوه اش بیدل

کلاه ناز او عمریست در رنگم شکست استش