غزل شمارهٔ ۱۷۹۳

آن را که ز خود برد تمنای سراغش

چون اشک تر از رفتن خود کرد ایاغش

هر چرب زبانی که به شوخی علم افراشت

کردند چو شمع از نفس سوخته داغش

رحم است بر آن خسته که چون آه ندامت

در گوشه دل نیز ندادند فراغش

فریاد که در گلشن امکان نتوان یافت

صبحی که به شب ها نکشد بانگ کلاغش

پیدایی حق ننگ دلایل نپسندد

خورشید نه جنسی است که جویی به چراغش

این نشیه ز کیفیت جولان که گل کرد

تا ذره در این دشت به چرخ است دماغش

حیرت چمن مستی و مخموری وهمیم

تمثال در آیینه شکسته ست ایاغش

در مملکت سایه ز خورشید نشان نیست

ای بیخبر از ما نتوان یافت سراغش

خاکسترت از دود نفس بال فشان است

آتش قفس فاخته دارد پر زاغش

از شیون رنگین وفا هیچ مپرسید

دل آن همه خون گشت که بردند به باغش

بیدل من و بزمی که ز یکتایی الفت

خاکستر پروانه بود باد چراغش