غزل شمارهٔ ۱۸۰۰

به بر کشید ز بس جوش نازکی تنگش

فشار چین جبین ریخت با عرق رنگش

درین چمن سر و برگ حضور رنگ کراست

حنا اگر نکشد دامن گل از چنگش

گلی که بوی وفای تو در نظر دارد

به سنگ هم چه خیال است بشکند رنگش

به حیرتم چه تمنا شکست دامن اشک

که درد آبله پایی نمی کند لنگش

خرد نداشت سر و برگ نشیه تحقیق

ز یک دو جام رساندم به عالم بنگش

تلاش وادی نومیدی ام از آن بیش است

که اشک سبحه کشد در شمار فرسنگش

مزار کوهکن آن دم که بی چراغ شود

فتیله ترکند از خون من رگ سنگش

اگر ز آینه دل غبار بردارند

عبیر پیرهن کعبه جوشد از رنگش

نیافتیم در این عبرت انجمن سازی

که چون سپند نغلتد به سرمه آهنگش

به خویش باز نشد چشم ما ز وحشت عمر

دگر چه کار گشاید ز فرصت تنگش

به چار سوی تامل نیافتم بیدل

ترازویی که گرانتر ز دل بود سنگش