غزل شمارهٔ ۱۸۰۹

عبارت مختصر تا کی سوال وصل پیغامش

مباد ای دشمن تحقیق از من بشنوی نامش

برهمن گو ببر زنار و زاهد سبحه آتش زن

غرور ناز دارد بی نیاز از کفر و اسلامش

نگردانده ست اوراق تمنا انتظار من

هنوز این چشم قربانی مقشر نیست بادامش

رهایی نیست مضمونی که گرد خاطرم گردد

ز خود غیر از گرفتاری برون افکندم از دامش

هوای جستجوی وصل برد اندیشه ما را

به آن عالم که می باید شنید از خویش پیغامش

ندانم شوق احرام چه گلشن در نظر دارد

بهار از رنگ و بو عمریست گم کرده ست آرامش

به زیر چرخ منشین گر تنزه مدعا باشد

عرقها بر چکیدن مایل است از سقف حمامش

ز دور آسمان گر سعد و نحسی در گمان داری

اثر وا می کند از کیفیت برجیس و بهرامش

دو عالم عیش و یک دم کلفت مردن نمی ارزد

حذر از الفت صبحی که باشد در نظر شامش

سماجت پیشه یکسر منع را ترغیب می داند

مگس هنگام راندن بیشتر می گردد ابرامش

تلاش جاه بیدل انحراف وضع می خواهد

کشد لنگی سر از پایی که پیش آید ره بامش