غزل شمارهٔ ۱۸۱۴

جفا جویی که من دارم هوای تیر مژگانش

بود چون شبنم گل دلنشین هر زخم پیکانش

به یاد جلوه ات گر دیده مژگان می نهد بر هم

به جز حیرت نمی باشد چراغ زیر دامانش

جنون کن تا دلت آیینه نشو و نما گردد

که بختی سبز دارد دانه در چاک گریبانش

تغافل صرفه توست از مدارای فلک مگذر

که این جا میزبان سیر است از پهلوی مهمانش

علاج سختی ایام صبری تند می خواهد

درشتی گر کند سنگت مقابل کن به سندانش

به ترک وهم گفتی التفات این و آن تاکی

غباری کز دل آوردی برون در دیده منشانش

جهانی را به حسرت سوخت این دنیای بیحاصل

چه یاقوت وکدامین لعل آتش در بدخشانش

نفس غیر از پیام داغ دل دیگر چه می آرد

به مکتوبی که دارد آتش و دود است عنوانش

غرور اندیشه ای تا کی خیال بندگی پختن

تو در جیب آدمی داری که پرورده ست شیطانش

ادب ابرام را هم در نظر هموار می سازد

به خشکی نیست مکروه ازسریشم وضع چسبانش

جهان هر چند در چشمت بساط ناز می چیند

تو بیرون ریز چون اشک از فشردنهای مژگانش

چمنزار جراحت بیدل از تیرش دلی دارم

که حسرت غنچه می بندد بقدر یاد پیکانش