غزل شمارهٔ ۱۸۵۰

بر جنون نتوان شد از عقل ادب پرور محیط

سعی گوهر تا کجاها تنگ گیرد بر محیط

غیر بیکاری چه می آید ز دست مفلسان

نیست جز بر ناتوانی پیکر لاغر محیط

بهره آسایش دانا ز گردون روشن است

از حباب و موج دارد بالش و بستر محیط

صاف طبعان را به پستی می نشاند چرخ دون

با همه روشندلی درد است گوهر در محیط

کرد دل را پایمال آرزو سعی نفس

موج آخر از هوا افتاد غالب بر محیط

هرکسی را در خور اسباب تشویش است و بس

از هجوم موج بر خود می کشد لشکر محیط

عالمی را می کشی زیر نگین اعتبار

گر شوی بر آبروی خویش چون گوهر محیط

قابل تحریر اشکم نیست طومار دگر

صفحه واری شاید از توفان کند مسطر محیط

عزت و خواری غبار ساحل تمییز ماست

ورنه از کف فرق نگرفته است تا عنبر محیط

بی ندامت نیست هستی هر قدر بالد نفس

موج تا باقیست دستی می زند بر سرمحیط

بیدل از وضع قناعت بار دوش کس نی ام

کشتی ما چون صدف گیرد به سرکمتر محیط