غزل شمارهٔ ۱۸۵۵

غبار تفرقه هر جا بود مقابل جمع

به هم رسیدن لب هاست قاصد دل جمع

ندیده هیچکس از کارگاه کسب و کمال

به غیر وضع ادب صورت فضایل جمع

دمی فراهم شیرازه تأمل باش

کتاب معنی ات اجزا شد از دلایل جمع

به کارگاه هوس احتیاجت این همه نیست

تو فرد ملک غنایی مباش سایل جمع

مدوز کیسه به وهم ذخیره انفاس

که این نقود پراکنده نیست قابل جمع

کجا بریم غم ذلت گرانجانی

که می کشیم به یک ناقه بار محمل جمع

تو در خیال تعلق فسرده ای ورنه

همان جداست چه خاک و چه آب در گل جمع

نرست موجی ازین بحر بی تلاش گهر

تو هم بتاز دو روزی به حسرت دل جمع

حساب عبرتی از پیش پا مشو غافل

چو اشک شمع همان خرج گیر داخل جمع

هزار خوشه درین کشت دانه شد بیدل

به غیر تفرقه چیزی نبود حاصل جمع