غزل شمارهٔ ۱۸۸۱

رستن چه ممکنست ز قید جهان لاف

وامانده ایم همچو الف در میان لاف

از انفعال کوشش معذور ما مپرس

پر می زنیم چون مژه در آشیان لاف

گرد نفس چو صبح به گردون رسانده ایم

زه کرده است تیر هوایی کمان لاف

آخر ز خودفروشی اجناس ما و من

لب بستن است تخته نمودن دکان لاف

در عالمی که دعوی تحقیق باطل است

صدق مقال ماست همان ترجمان لاف

خجلت متاع ما و من از خویش می رویم

دارد همین صدای جرس کاروان لاف

زحمت مبر در آرزوی امتداد عمر

فرصت چه لازم است کفیل زمان لاف

این است اگر سواد و بیاض کتاب دهر

بی خاتم است تا به ابد داستان لاف

ما را تردد نفس از شرم آب کرد

تا کی شود کسی طرف امتحان لاف

از آفت ایمن است سپردار خامشی

مفکن به لب محرف تیغ زبان لاف

شور غبار ما به فنا نیز کم نشد

دیگر کسی چه خاک کند در دهان لاف

بیدل به خوان دعوی هستی نشسته ایم

اینجا به جز قسم چه خورد میهمان لاف