غزل شمارهٔ ۱۸۹۷

مغز شد در سر پر شور من از سودا خشک

باده چون آب گهرگشت درین مینا خشک

تشنه لب بس که دویدم به بیابان جنون

گشت چون ریگ روان آبله ام در پا خشک

کام امید چسان جام تسلی گیرد

که کرم تشنه سوال است و زبان ما خشک

به تغافل ز هوس یک مژه دامن چیدن

برد چون پرتو خورشیدم ازین دریا خشک

اشک شمعیم که از خجلت بی تاثیری

می شود قطره ما تا به چکیدنها خشک

گرم جوشست نفس ساغر شوقی دریاب

نشیه مفتست مبادا شود این صهبا خشک

منع آشوب هوسها نشود عزلت ما

سعی افسردن گوهر نکند دریا خشک

تشنه کامی گل بی صرفگیی اسرار است

تا خموش است نگردد جگر مینا خشک

نم اشکی نچکید ازمژه ی غفلت ما

خون یاقوت شد آخر به رگ خارا خشک

اشک مجنون چقدر خوش قلم تردستی ست

سطری از جاده ندیدیم درین صحرا خشک

نیست غیر از عرق شرم شفاعتگر ما

یارب این چشمه رحمت نکنی فردا خشک

حیرت از ما نبرد هول قیامت بیدل

آب آیینه نسازد اثر گرما خشک