غزل شمارهٔ ۱۹۰۵

رفت مرآت دل از کلفت آفاق به زنگ

مرکز افتاد برون بس که شد این دایره تنگ

ساغر قسمت هر کس ازلی می باشد

شیشه می می کشد اول زگداز دل تنگ

آگهی گر نبود وحشت ازین دشت کراست

آهو از چشم خود است آینه داغ پلنگ

غره عیش مباشید که در محفل دهر

شیشه ای نیست که قلقل نرساند به ترنگ

عشق اگر رنگ شکست دل ما پردازد

موی چینی شکند خامه تصویر فرنگ

فکر تنهایی ام از بس به تأمل پیچید

زانو از موی سرم آینه گم کرد به زنگ

بی تو از هستی من گر همه تمثال دمد

آب آیینه ز جوهر کند ایجاد نهنگ

بیخود جام نگاه تو چو بال طاووس

یک خرابات قدح می کشد ازگردش رنگ

هرکجا حسرت دیدار تو شد ساز بیان

نفس از دل چو سحر می دمد آیینه به چنگ

از ادبگاه دلم نیست گذشتن بیدل

پای تمثال من از آینه خورده ست به سنگ