غزل شمارهٔ ۱۹۰۶

ز خودفروشی پرواز بسکه دارم ننگ

چو اشک شمع چکیده ست خونم آنسوی رنگ

به قدرآگهی اسباب وحشت است اینجا

سواد دیده آهو بس است داغ پلنگ

نمی شود طرف نرمخو درشتی دهر

به روی آب محالست ایستادن سنگ

تو ناخدای محیط غرور باش که من

ز جیب خوبش فرورفته ام به کام نهنگ

به نیم چشم زدن وصل مقصد است اینجا

شرارما نکشد زحمت ره و فرسنگ

به اعتبار اگر وارسی نمی ارزد

گشاده رویی گوهر به خجلت دل تنگ

به ذوق کینه ستم پیشه زندگی دارد

کمان همین نفسی می کشد به زورخدنگ

به قدر عجز ازین دامگاهت آزادیست

که دل شکاف قفس دارد از شکستن رنگ

جز این که کلفت بیجا کشد چه سازد کس

جهان المکده و آرزو نشاط آهنگ

ز صورت ارهمه معنی شوی رهایی نیست

فتاده است جهانی به قیدگاه فرنگ

به کسب نی نفسی زن صفای دل درباب

گشودن مژه آیینه راست رفتن رنگ

وبال دوش کسان بودن از حیا دور است

نبسته است کسی پا به گردنت چو تفنگ

درین محیط ز مضمون اعتبار مپرس

حباب بست نفس بسکه دید قافیه تنگ

چو نام تکیه به نقش نگین مکن بیدل

که جز شکست چه دارد سر رسیده به سنگ