غزل شمارهٔ ۱۹۶۷

شمعی از وحشت نگاهی انجمن گم کرده ام

بلبلی از پر فشانیها چمن گم کرده ام

حسرت جاوید از نایابی مطلب مپرس

نارسایان آنچه می جویند من گم کرده ام

ای تمنا نوحه کن بر کوشش بیحاصلم

جستجوها دارم اما یافتن گم کرده ام

هیچکس چون من زمان فرسوده فرصت مباد

تا سراغ رنگ می پرسم چمن گم کرده ام

می شدم من هم به وحشت هم عنان رنگ و بو

لیک چون گل دستگاه پر زدن گم کرده ام

روز و شب خون می خورم در پرده بیطاقتی

گفت و گوی لالم و راه دهن گم کرده ام

چون سپند از بی نواییهای من غافل مباش

ناله واری داشتم در سوختن گم کرده ام

یافتن گم کردنی می خواهد اما چاره نیست

کاش گم کرده چه سازم گم شدن گم کرده ام

بیدل از درد بیابان مرگی هوشم مپرس

بیخودی می داند آن راهی که من گم کرده ام