غزل شمارهٔ ۱۹۹۵

می دهد زیب عمارت از خرابی خانه ام

آب در آیینه دارد سیل در ویرانه ام

از گداز رنگ طاقت برنمی آیم چو شمع

گردش چشم که در خون می زند پیمانه ام

اینقدرها بیخود جام نگاه کیستم

گوشها میخانه شد از نعره مستانه ام

عمرها شد از مقیمان سواد وحشتم

ریخت چشم او به گرد سرمه رنگ خانه ام

هرکجا روشن کنند از سرو او شمع چراغ

ناله قمری شود خاکستر پروانه ام

نشیه سودا به این نیرنگ هم می بوده است

سنگ را گل می کند شور سر دیوانه ام

اختلاط خلق بر من تهمت الفت نبست

همچو بو در طبع رنگ از رنگها بیگانه ام

با دل قانع فراغی دارم از تشویش حرص

مور را دست تصرف کوته است از دانه ام

نامه احوال مجنون سر به مهر حیرت است

جای مژگان بسته می گردد لب از افسانه ام

پیچ و تاب طره امواج خون بسملم

جوهر شمشیر می باشد زبان شانه ام

عشق در انجام الفت حسن پیدا می کند

شمع می آید برون از سوختن پروانه ام

یار شد بی پرده دیگر تاب خودداری که راست

ای رفیقان نو بهار آمد کنون دیوانه ام

صبح بودم گر سبکروحی به دادم می رسید

سخت جانی کرد بیدل خشت این ویرانه ام