غزل شمارهٔ ۲۰۲۰

شب جوش بهاری به دل تنگ شکستم

گل چید خیال تو و من رنگ شکستم

مژگان بهم آوردم و رفتم به خیالت

پرهیز تماشا به چه نیرنگ شکستم

خلوتکده غنچه طربگاه بهار است

در یاد تو خود را به دل تنگ شکستم

هر ذره به کیفیت دل مست خروشی ست

این شیشه ندانم به چه آهنگ شکستم

بی برگی ام ازکلفت افسرده دلیهاست

دستی که ندارم ته این سنگ شکستم

آخر به در یاس زدم حلقه پیری

فریاد که نی چنگ شد و چنگ شکستم

خون گشتن دل باعث واماندگی ام بود

تا آبله ای در قدم لنگ شکستم

گرد هوسی چند نشاندم به تغافل

کونین صفی بود که بی جنگ شکستم

شبگیر سرشک اینهمه کوشش نپسندد

در لغزش پا منزل و فرسنگ شکستم

در بزم هوس مستی اوهام جنون داشت

صد میکده مینا به سر سنگ شکستم

از ششجهتم گرد سحر آینه دار است

چون شمع چه گویم چقدر رنگ شکستم

خون در جگر از شیشه خالی نتوان کرد

بی درد دلی داشتم از ننگ شکستم

بیدل نکشیدم الم هرزه نگاهی

آیینه راحتکده رنگ شکستم